Ríki Sagnfræðingurinn

Af gífuryrðum.

Nú er ég enginn aðdáandi Ólafs, vindlareykjandi stjórnmálfræðiprófessorinn. Hann er Evrópusinni, samfylkingarmaður og stjórnmálafræðingur. Svo til allt sem ég er ekki. Oftar en ekki græt ég þær stundir þegar stjórnmálafræðingar eru dregnir fram í sjónvarpið til að segja fólki hver hin pólitíska staða er, en maður veit það nú þegar vegna þess að maður var búinn að horfa á fréttina.

Ólafur mætti þó í tvö viðtöl um helgina. Annars vegar í Vikulokin á Rás 1 á Laugardaginn og síðan í Sprenisand Sigurjóns M. Egilssonar á Bylgjunni á Sunnudag.
Var hann að kynna rannsókn sína. Það sem Ólafur sagði þó sem ég greip beint upp eftir hann var að það þyrfti að minnka þessi gífuryrði í pólitískri umræðu. Þessi endalausa notkun orða eins og landráð, föðurlandssvik og fleira í svipuðum dúr gerðu orðin merkingarlaus og umræðu eða jafnvel samræðu tilgangslitla.
Þessu er ég óneitanlega sammála og er ég orðinn hundleiður á þessari endalausu fyrirsögnum og upphrópunum að allt sé að fara til fjandans eða fari til fjandans ef skattur A eða lagasetning Z verði samþykkt. Ólafur benti einmitt á að þess háttar umræða er búin að vera viðgangandi í íslensku samfélagi í hartnær hundrað ár og oft einungis um einhver formsatriði.

Nú hafa sumir risið upp á afturfæturnar froðufellandi yfir nýjustu tillögum Árna Páls félagsmálaráðherra. Reyndar er ég þó nokkuð ánægður með að sumir séu á móti þessum tillögum, en að tala um mannréttindabrot eða þaðan af er hreinasta firra. Þeim mun meiri firra er það að slá hugmyndina strax út af borðinu. Hana má alltaf útfæra.
Það skal tekið strax fram að Árni Páll hefur aldrei heilldað mig sem stjórnmálamaður, né sem maður, þótt vissulega sé hann snoppufríður svona eilíflega brúnn og sællegur.

Að tillögunum: Skerða á atvinnuleysisbætur um einhver 40% til þeirra sem eru 18-24 ára og búa enn í foreldrahúsum. Skerðinguna á að nota til að greiða fyrir einhverskonar námskeið, menntun og samnefndum hóp til handa.
Sjálfur sæi ég ekkert að því að hafa aldurshópinn hærri jafnvel upp í 28-30 ára. Takmörkin gætu verið foreldrahús og barn, svona sem dæmi.
Til að forðast svindl væri einfaldlega hægt að biðja um kvittun á leigugreiðslu eða ljósrit af leigusamning, ekki mikið mál (þó ég hati alla þessa helvítis skriffinsku, örugglega hægt að finna einhverja rafræna lausn).

Ég einfaldlega sé ekki kostnaðinn hjá þeim sem búa í heimahúsum. Þeir borga ekki leigu, kannski borga þeir eitthvað heim (þó væntanlega takmarkað), þurfa ekki að vesenast endalaust með mat og þar fram eftir götunum.

Af þýðingum og fleira

Hvaða máli skiptir hvað þýðingar á ESB-spurningar og svaradótinu kostar? Þótt þær kostuðu hundrað milljónir ekki skitnar 56 milljónir væri réttlætanlegt að þýða þær. Þetta er eitthvað sem kemur fólki við. Og jafnvel þó að ég lesi ensku og jafnvel þótt ég ætli ekki einu sinni að lesa þessar helvítis spurningar þá á að þýða þær. Íslenska er okkar blessaða tungumál og þangað til við verðum formlega búin að skipta henni út fyrir ensku að þá skal gjöra og svo vel að þýða. Þetta er prinsipp en líka staðfesting á að við erum ein þjóð sem tölum sömu tunguna, lifum í svipaðri menningu o.s.frv. Síðan breytist það kannski einn daginn en þá tökum við því þegar þar að kemur.

Mcdonalds lokun: Mér gæti ekki verið meira sama. Staðurinn má vera, fara og hoppa upp í rassgatið á sér. Skil hvorki æsingin yfir því að hann sé að fara eða hlökkun þeirra að hann skuli fara. Enn síður skil ég æsing þeirra út í hina sem fannst gott að hann fór. Þetta er hið furðulegasta mál.
Það sem hins vegar olli mér miklum vonbrigðum og sannfærði mig um að lítið sem ekkert hefur breyst á klakanum var þegar raðir tóku að myndast því allir ætluðu að grípa í síðasta borgarann. Þetta er ekki ólíkt röðum sem mynduðust við opnanir verslana og þar fram eftir götunum. Ákveðin angi græðgisvæðingar. Ber jafnvel vott um ekkert stolt. Ég myndi hugsanlega skilja þessa röð ef þetta væri síðasta lambalærið...en Mcdonaldsborgari. Það vita allir hvernig hann bragðast.

Afskriftir banka fyrir fyrirtæki. Okei: Skynsemin segir okkur að líklegast séu fyrri eigendur Haga með góð sambönd úti og að kannski vilja kröfuhafar að sömu eigendur reki þær verslanir sem hafi verið vel reknar. Góð sambönd skila sér í betri rekstri en ella og þá líklegri endurheimtun og borgun skulda.
En: Þetta er óréttlátt og refsing eigenda, sem í sumum tilvikum áttu þátt í að eyðileggja íslenskt siðgæði (með góðri hjálp þjóðarinnar), íslenska hagkerfið og fleira, er engin. Akkúrat punktur og pasta enginn. Gjörðu og svo vel Nonni geiri og Jói Bónus haldið bara áfram.

Barnalánin: Var þetta ekki bara rétt hjá foreldrunum. Nú er nokkuð ljóst að lánin voru ólögleg þau verða því látin falla niður. Sem sagt aldrei stóð til að sitja börnin á hausinn...þau hefðu bara getað hagnast. jeij...siðleysi 101.is

Það besta sem getur komið fyrir Icesave-málið úr þessu er að þetta klárist og fari úr umræðunni í þessu blessaða landi. Legg til að það verði bannað að fjalla um samninginn, gæði hans og galla næstu 30-50 árin-verði gerður að tabúi og þá muni sagnfræðingar þess tíma taka á málinu. Þá verður þó enn til fólk sem á eftir að segja: Þið sagnfræðingar skiljið ekki tíðarandann sem var á þessum tíma.
Og þá getum við nú farið að velta fyrir okkur tíðarandanum. Hver er hann? Hvað vill fólk?
Er það draumur að vera að hluti af hernaðarsambandi eins og NATO vegna öryggis, þegar einu þjóðirnar sem hafa ógnað sjálfstæði þjóðarinnar síðustu 100 ár eru í sama sambandi (Danmörk, Bretland og Holland)?
Er það þess virði að fá nokkur störf gegn því að taka þátt í að æfa orrustuflugmenn sem varpa sprengjum úr tíu þúsund feta hæð og hafa í raun enga hugmynd um hvað þeir eru að hitta?
Er það að forðast að sitja öll eggin í sömu körfuna að smella upp álveri í hvern fjörð og stækka þau sem fyrir eru?

Ég hef oft sagt það við Möggu að ég er víðsýnasti einstaklingur sem til er á þessari jarðkringlu. Það verður mjög erfitt að fá mig ofan af þessari skoðun. Vegna þessarar takmarkalausu víðsýni er ég búinn að flakka milli tveggja póla í heitasta fréttamáli vikunnar: Mörg hundruð störf í boði gegn því að halda hér viðhaldsstöð fyrir herflugvélar sem eiga að vera notaðar til æfinga.
Oft hefur komið fram í fréttunum að vélar þessar verða vopnlausar með öllu. Þó hefur einnig slegið inn fréttum að með þessu er verið að þjálfa framtíðar herflugmenn.

Í fyrstu var ég ekki hrifinn enda nagaði í mér rótgróinn hernaðarandstæðingurinn sem hefur verið alinn upp í mér með naflastrengnum frá því að ég var enn í maganum á mömmu.

Síðan fór ég að hugsa: jú við fáum þarna vinnu, vissulega ekki mörg hundruð störf en þó nokkur, og að suðurnesjamönnum er nú vorkunn enda landlægt mikið atvinnuleysi í Keflavík. Þarna kæmi inn gjaldeyri, vélarnar vopnlausar svo hver er skaðinn?

Þá kom aftur að mér friðarsinninn og í raun samviskan. Ef við hýsum vélar, og fáum borgað fyrir það, sem notaðar eru til þess að þjálfa hermenn sem fljúga og sprengja upp saklausa borgara í langtíburktistan, erum við þá ekki hluti af sökinni. Hefur Ísland þá ekki ákveðna byrði að bera í því máli? Erum við jafnvel ekki réttmætt skotmark sökum þess að hér er háklassaæfingasvæði(eins og margir hafa kallað þetta)?

Eða er þetta kannski bara þannig að við getum fengið fullt af peningum fyrir svo til ekki neitt. Fáum vinnu, gjaldeyri, skatttekjur og getum þá haldið áfram að kaupa okkur flatskjána, i-dótið og svo framvegis.

Atvinnusköpun er lykilorðið í dag. Ef eitthvað fyrirtæki ætlar sér ekki að skapa minnst hundrað störf eða meira þá sökkar það. Í fjölmiðlum heyrir maður um nýtt og nýtt verkefni sem eigi að skapa minnst 500-1000 störf, beint eða óbeint. Ekkert er spurt hvaðan þessar tölur koma. Nýja sjúkrahúsið í Mosfellsbæ á t.d. að skapa 600-1000 störf, það er ekkert smá. Væntanlega vilja þeir fá eitthvað fyrir það...kannski skattaafslátt. Enda skulu allir vera með það á hreinu að ef lagðir eru skattar á fyrirtæki geta þau ekki vaxað og dafnað og skapað meiri atvinnu. Ekki mál leggja skatta á þá ríku því þá er enginn hvati fyrir fólk til að vinna meira. Hvatinn er peningar, ekki ánægjan af starfinu eða mikilvægi þess. Hafa ber í huga að þarna er til hinn gullni meðalvegur-ég er ekki að tala um að fara að vinna frítt eða á lúsarlaunum heldur mannsæmandi en ekki endilega mikið meira.

Hef þó heyrt að kannski væri betra að hækka persónuafsláttinn í stað þess að setja á hátekjuskatt, þá er létt á skattbyrði þeirra lægst launuðu. En hins vegar finnst mér allt í lagi að þeir sem eru komnir í 700.000 plús geti alveg bætt á sig nokkrum þúsund köllum. Hversu mikið þarfu í raun og veru? Erum við í raun tilbúinn til þess að losa okkur við góðæristilfinninguna? Er það kannski réttur okkur að dollarinn sé á 60-65, evran í kringum 100 og pundið 140-150? Þetta er kannski spurning um réttindi Íslands sem þjóðar með þjóða.

Samgöngumiðstöð!

Svo lengi sem ég man þá hefur Hlemmur alltaf verið aðalstoppistöðin og því hefur þetta verið grafið inn í huga minn að alltaf yrði aðalstoppistöðin þar. Undanfarin ár hafa einhverjar hræringar farið af stað um að koma upp samgöngumiðstöð við rætur Öskjuhlíðar. Það þurfti fimmtán blaðsíður úr verkefni Ítala, skrifað á ensku, til þess að ég kveikti á perunni hvað er raunsæast eins og málin standa: BSÍ-reiturinn

Hvergi í hinum siðmenntaða heimi er flugvöllur um leið aðal samgöngumiðstöð hverrar borgar. Heldur tekur hver og einn strætó eða lest niður í "miðbæ" viðkomandi staðar. Þar kemur BSÍ-reiturinn sterkur inn, hann er nálægt tveimur stærstu vinnustöðum landsins, Landspítala háskólasjúkrahús og Háskólanum. Betra verður það ekki. Síðan er hægt að hafa einn strætó sem hendir öllum niður á lækjartorg. Þetta er svo einfalt að það þarf ekki einu sinni verkfræðing í þetta (jú það væri reyndar helvíti fínt).